Die Nuusbrokkies van Namibia

10 november 2020, door Webmaster PHG

Dit is maandag 9 November en daar zijn vandaag wolken in de lucht en daar is dus ‘n kans dat het ergens zal gaan regenen. Hier en daar is al ‘n bui regen gevallen, maar bij ons alleen maar druppels om de ruiten van de auto vuil te maken, want meestal gaat het samen met ‘n stofstorm.

Het was weer ‘n bedrijvige naweek geweest. De moeder van onze Bisschop Willem Christiaans is op 26 Oktober gestorven en zij is op zaterdag 7 November in
Karasburg begraven. Zij was 82 jaar oud. Zo’n grote begrafenis heb ik nog nooit meegemaakt. Zij hebben net zo’n grote familie als wij hebben: Zij zijn ook met elf kinderen. Daar zijn nu 30 kleinkinderen en 11 achterkleinkinderen.

Ook waren alle priesters en heel veel Zusters van het Bisdom Keetmanshoop tegenwoordig en zelfs de Aartsbisschop van Windhoek was tegenwoordig om zijn medeleven te betuigen. We zullen maar niet van getallen praten, maar eigenlijk mochten daarom toch 200 personen bij elkaar komen op het ogenblik in Namibia. Die waren er zeker in die kerk, maar buitenkant stonden ook nog twee grote tenten. Daar waren twee politiewagens met zwaailichten om het verkeer tegen te houden en alles was mooi georganizeerd. Daar waren mooie toespraken geweest over haar moederlijke zorg en haar verhouding met haar kleinkinderen. De plechtigheid was om 07.30 bij het ouderlijke huis begonnen en om 08.30 in processie naar de kerk, die er vlakbij staat. Dit was ongeveer 11.00 uur toen we van uit de kerk in de auto’s stapten om naar de begraafplek toe te rijden net buiten het dorp Karasburg. Daarna zijn ze allemaal voor het eten uitgenodigd in de grote tent en bij de zending. Na het eten ben ik weer terug gereden naar Keetmanshoop en heb in het Pastorale Centrum geslapen. Op zondagmorgen ben ik om 07.00 uur al weg gereden naar Gibeon om daar om 09.00 uur de H.Mis te houden. Dat was toch op pad huistoe en dit was goed om weer de mensen van Gibeon te kunnen begroeten, waar ik ook twee jaren vanuit Mariental hen bezocht heb. Ik was verbaasd, dat zoveel jeugdiges en ook groot mensen in de kerk waren. In Aranos is dat echt veel minder geworden door het coronavirus.

Het was half twee namiddag toen ik weer thuis was in Cambridge en ik heb n lekker middagslaapje genomen. In de avond hebben we toen nog kerk gehouden voor de kinderen van ons hostel en zo was de naweek toch bedrijvig geweest en ik heb ongeveer 1000 km gereden.

De priesterwijding van Ricardo Blootstaan in Gabis is ook heel mooi gevierd op zaterdag 17 Oktober. In die tijd mochten maar 50 personen bij elkaar komen. Die 50 namen zijn mooi in ‘n boek opgetekend, maar de anderen waren buitekant in ‘n grote tent langs de kerk. Ik ben toen op zondag maar in Karasburg gebleven en heb daar de H.Mis gehouden. De nieuwe priester met enkele andere priesters zijn naar Ariamsvlei gereden om daar zijn eerste H.Mis in zijn geboortedorp te vieren. Ik was zelf ongeveer 10 jaar in Karasburg de parochiepriester en dit was goed om weer heel veel mensen te kunnen groeten.

De laatste bezending van 500 eendag kuikentjes voor dit jaar zijn ongeveer 3 weken geleden aangekomen in Witkrans en kunnen nog mooi voor de schoolsluiting van 9 December opgegeten worden door de hostelkinderen.

Daar zijn nu definitieve stappen gezet zodat ik einde van December afscheid van mijn parochie zal gaan nemen en begin Januarie zal gaan inwonen bij de M.S.C. Zusters in Mariental. Mijn bedrijvige rondrijende leven zal dan zeker ‘n beetje anders worden en meer aangepast aan mijn 80 jaar die ik dan in Maart zal bereiken. Voorlopig zal ik nog maar met mijn Nuusbrokkies verder gaan omdat sommige toch graag iets van Namibia willen horen.

Hartelijk gegroet en tot begin December.
P. Martin.