Het begon met een vriendin die zei: “Doe gewoon mee. Het heeft mijn leven totaal veranderd”. Meer uitleg kreeg ik niet, en eerlijk gezegd wist ik ook totaal niet wat me te wachten stond. Een cursus over geloof? Op mijn leeftijd? Ik ging er open in met geen enkele verwachting — wat achteraf precies de juiste instelling bleek te zijn.
Ik kwam in een warm bad. En wat ik bijzonder fijn vond: we begonnen elke avond met een gezamenlijke maaltijd. Voor iemand die alleen woont is dat iets om naar uit te kijken. Rond een tafel zitten met mensen die je nog niet kent, maar die week na week vertrouwder worden. Zo ontstaan vriendschappen die je niet hebt gepland.
Het leven heeft mij door de jaren heen flink door elkaar geschud. Ik was op mijn 26ste al weduwe en 26 jaar later weer. Ik was 59 toen mijn zoon stierf. Veel verlies. Veel verdriet. “Verdriet moet je een plek geven”: zegt men. Mijn ervaring is dat verdriet mij een plek geeft. Ik vond mezelf terug in de kerk — niet omdat het moest, maar omdat ik zocht. Naar zin. Naar iets groters dan mezelf. Als 66-jarige pas op zoek gaan naar geloof voelt misschien laat — maar blijkbaar was ik er nu pas klaar voor. En dat is ook gewoon goed.
De gesprekken bij de Alpha waren dieper en filosofischer dan ik had verwacht. Geen vingertje, geen preek — gewoon nadenken samen. De onderwerpen varieerden van Wie is Jezus? tot Hoe kun je geloven? en alles daartussenin. Maar eerlijk gezegd fascineerde één onderwerp mij het meest: de Heilige Geest. Mysterieus, ongrijpbaar, overal en nergens. Een beetje zoals wifi — je ziet het niet, maar als het werkt, merk je het echt.
En nu nadert het einde van de cursus. En ik merk: ik mis iedereen nu al. Dat zegt genoeg.
Volgend jaar doe ik gewoon weer mee. Want wie weet wat ik dan nog ontdek — ik ben nog maar net begonnen. En eerlijk gezegd verheugt me dat. Want de weg ernaartoe is verrassend verrijkend.
Jannie
