Dit is zaterdag 7 Februarie en dit is bewolkt met echte regenwolken, die ergens hun kostbare vracht afgeladen hebben. In het noorden van Namibia is al op verschillende plekken ‘n paar honderd mm regen gevallen, maar hier onder Windhoek naar het zuiden veel minder. Maar overal heeft het toch wel twee keren geregend en de meeste bokken en schapen hebben toch wel iets te eten gehad en het is beter als vorig jaar. Maar Februarie en Maart zijn voor ons in het zuiden de echte <regenmaanden> en we verwachten dus nog goede regenbuien voordat de wintertijd weer zal komen.
Op dinsdag 3 Februarie heb ik ‘n telefoonbericht uit Nederland ontvangen: Dat mijn oudste zuster Dora Pijnenburg in de nacht gestorven is. Zij was 91 jaar oud en zij zou in Maart 92 jaar geworden zijn. Zij heeft ‘n mooi leven gehad met haar man Martin Pijnenburg. Zij hebben hun 50 jaar huwelijk kunnen vieren in ‘n goede gezondheid. Haar man is ‘n paar jaren geleden in ‘n auto-ongeluk overleden. Ook Dora was ernstig bezeerd, maar is weer goed hersteld. Haar drie getrouwde zoons hebben haar allemaal mooi bijgestaan, waar zij alleen bij haar eigen huis is blijven wonen.
De laatste weken had zij steeds meer hulp nodig in het ziekenhuis en uiteindelijk hebben ze toch voor haar ‘n plek kunnen krijgen in ‘n verzorgingstehuis en we hadden gedacht, dat zij daar haar <oude dag> zou kunnen doorbrengen tussen leeftijdgenoten. Maar God heeft zijn eigen plannen. Zo kwam de dood toch nog snel. De dokter had al laten weten, dat haar hart en nieren verzwakt waren en iedereen was daardoor gewaarschuwd. Zij heeft de ziekenzalving ook nog ontvangen en zij was voorbereid.
Ik voel rustig en met vrede in mijn hart kan ik afscheid nemen van Dora, terwijl ik niet zelf bij de begrafenis tegenwoordig kan zijn. Op donderdag 12 Februarie zal het laatste afscheid zijn bij het crematorium in Oosterhout.
Oosterhout is ook de geboorteplek van ons hele familie met 11 kinderen. Dit zijn nu twee zusters en mijn oudste broer en vier zwagers, die gestorven en begraven zijn, terwijl ik niet daarbij kon zijn. Vorig jaar heb ik aan mijn familie gezegd, dat ik maar elke jaar op vakansie zal gaan komen, als ik mijn kleine handbagage koffertjie nog zelf kan hanteren in het vliegtuig. Als ik <hulpbehoevend wordt> zal ik niet meer naar Nederland terug gaan. Namibia is mijn <thuisplek> geworden en hier wil ik begraven worden.
Zou ik toevallig in de vakansie in Nederland doodgaan of in ‘n ongeluk sterf, dan kan de Oblaten kommuniteit mij natuurlijk in Tilburg bij de Oblaten begraven. Daarom laat ik mij ook altijd verzekeren, als ik ‘n maand op vakantie kom. Pater Kees Jongeneelen is mijn overste en die regelt dat dan. Wij zijn nog zes Nederlandse Oblaten, waarvan Pater Wijnand van Wegen al opgenomen is in ‘n verzorgingstehuis en ik in Namibia <permanente verblijf> heb. Die Oblaten Familie wordt ook steeds kleiner……!
Dit lijkt bijna, dat ik een testament aan het maken ben. Maar omdat er toch geen <Nuusbrokkies> verder te melden zijn, dacht ik maar ‘n keer mijn gedachten neer te schrijven over het afscheid nemen van familie, terwijl jezelf niet daarbij kan zijn.
De familieapp op de telefoon is natuurlijk ‘n geweldig hulpmiddel en ook de persoonlijke apps verbinding met elkaar.
Dit is zeker ‘n soort therapie om jouw gedachtes op papier te zetten.
Dit was het maar weer voor deze maand en we ontmoeten elkaar weer begin van Maart maand.
Hartelijk gegroet.
Pater Martin.
(de afbeeldingen zijn van de webredactie)
