Wat het zonnelied geeft te denken bij Allerheiligen en Allerzielen
Het leven van de heilige Franciscus verloopt allesbehalve gladjes. Op het einde van zijn leven is hij ziek en er zijn problemen in zijn orde. Op de een of andere manier ervaart hij dat hij ook nu niet in de steek is gelaten. Hij ontdekt nog sterker wat of liever wie hem draagt in het leven: God. En hij houdt zijn hart open voor die oneindige bron van liefde die God is. Franciscus kan niet anders meer dan God danken, ook al gaat het nog altijd niet goed. De problemen gaven zijn leven een zwarte rand, maar nu ziet hij zijn leven in een gouden glans liefde.
Zo kan hij in zijn zonnelied schrijven:
“Door uw kinderen die anderen vergeven.
Dankzij hen is er weer ruimte om te leven.
Door de mensen die het lijden met U delen.
Uit uw hand ontvangen zij een kroon van vrede.
Door de dood, de zus die komt om ons te halen:
dag van vrede voor wie leeft van uw genade.
Dank U dat wij in dit loflied mogen leven,
en dat wij U mogen dienen hier beneden.”
Of in de samengebalde versie van Marjet de Jong:
“En de mens die zonder klagen alle zorgen weet te dragen
en een ander kan vergeven, is een parel van uw vrede.
Dank u zelfs voor zuster dooddie ons terugdraagt in uw schoot.
Al uw werk is prachtig. Heel de schepping zingt voor u, lieve God almachtig!”
Het Zonnelied vertelt ons dat wij ‘heilig’ leven, in ons doen en laten, in ons spreken en zwijgen als wij ons hierbij toevertrouwen aan Gods liefde. Dan zijn we een bron van vrede, waar de wereld nood aan heeft. Het zonnelied vertelt ons dat we mogen vertrouwen dat die liefde ons vergezelt als wij sterven. Het zonnelied geeft ons te denken: We hebben niets te verliezen, wat let ons alles te geven? Want we kunnen alles verliezen als we niets wil geven.
In Molenschot gedenken we de overledenen op zaterdagavond 31 oktober in de viering van 19.00 uur. Op maandag 2 november om 19.00 uur is er een Allerzielenviering in de Maria Magdalenakerk. Aansluitend is het kerkhof die avond open en verlicht.
Pastor Edith Hertog

