Maandagavond 14 september ging ik naar het parochiehuis in Rijen, naast de kerk, voor Godly Play. Voor de mensen die nu denken: Godly wát?
Het is een manier om Bijbelverhalen te vertellen, een beetje geïnspireerd op Montessori. We zitten met elkaar in een kring, luisteren naar een verhaal dat nu wél begrijpelijk is voor mij en praten er daarna samen over.
Want pfff… ja. Bijbelverhalen en ik zijn niet altijd de beste vrienden. Ik vind ze vaak moeilijk, vaag en zelfs ongelooflijk, en soms denk ik echt: wat moet ik hier nou weer mee in mijn gewone leven?
Gelukkig is de grote lijn wel duidelijk: wees lief voor elkaar en doe goed. Kijk, daar kan ik dan wel weer wat mee. Maar ook zeker het gesprek erna vind ik zo leuk. Want dan gaat zo’n verhaal ineens leven. Iedereen kijkt er weer net even anders naar en voor je het weet zit je met elkaar te praten over dingen waar je thuis niet zo snel een gesprek over begint.
Op de avond was er ineens een soort bonusronde!
Er kwamen vier jonge mensen uit Breda binnen. Volgens mij allemaal ergens in de twintig. Drie Amerikanen en één Nederlander. En dat was best bijzonder, want normaal gesproken zien we toch een beetje dezelfde mensen en heel veel jeugd hebben we niet over de vloer.
Na het verhaal en het gesprek gaan we normaliter even rustig voor onszelf zitten, daarna thee en afsluiten met een gebed en een kaarsje.
Maar ja… toen raakten we aan de praat met die vier jongens. Over hun geloof. Over hoe zij daarin staan, wat het voor hen betekent en hoe verschillend je daar allemaal naar kunt kijken. En ineens was die geplande stilte helemaal niet meer nodig. We hadden een prachtig gesprek met elkaar.
Wat een fijnheid was dat. 🤩
Dit is dus precies waarom ik die avonden zo leuk vind. Niet omdat ik nou ineens alle Bijbelverhalen begrijp. Maar omdat je met elkaar praat, luistert, nadenkt en soms zomaar van iemand die je helemaal niet kent iets moois meekrijgt wat je nog even bijblijft.
En uiteraard hebben we daarna alsnog thee gedronken en een kaarsje aangestoken. We zijn tenslotte wel in het parochiehuis.
Annelie Reuser.
