Babyboy
Inmiddels zijn we alweer een week in Oeganda. Na een paar daagjes acclimatiseren in Kampala zijn we naar het noorden gereden, de Nijl overgestoken en aangekomen in Awer, een dorpje bij Gulu, ons nieuwe thuis voor het komende jaar. Waar dit thuis precies uit bestaat zullen we een andere keer verder toelichten. Voor nu een kort verhaaltje over een babyboy.
Bas was woensdag 4 maart jarig! Die dag gingen we met onze companions uit de parochie mee naar een technische school, die is opgezet door het bisdom. Tegenwoordig werken er docenten vanuit de staat, maar ieder half jaar komt er een priester op bezoek om te kijken hoe het met de school gaat. Alle studenten en docenten waren voor het bezoek samengekomen op het grote veld voor de school. We gingen zitten op stoelen die onder grote tenten waren geplaatst om ons tegen de zon te beschermen. Rechts van ons was de entree van het terrein en de receptie, voor ons de schoolgebouwen en links hadden we een wijds uitzicht over de prachtige natuur die zo kenmerkend is voor Acholiland.
Nadat de priester een dienst had gegeven – gefocust op het belang van praktische beroepen en vakmanschap voor de samenleving – nam de schooldirecteur het woord.
Hij kondigde aan dat er een babyboy was geboren. Wat een toeval, dacht ik bij mezelf, op dezelfde dag als Bas zijn verjaardag! Ik begon snel in het rond te kijken, op zoek naar de kleine jongen. De directeur ging verder: “We moeten happy birthday voor hem zingen,” terwijl hij Bas aankeek. Hij is de Babyboy!
Terwijl de muziek luid begon te spelen, wenkten de docenten ons en de studenten om dichter bij elkaar te komen op het veld. Langzaam begon iedereen te dansen, steeds sneller en uitbundiger. We probeerden de studenten te imiteren, totdat uiteindelijk iedereen zich vrij bewoog.
Wanneer het nummer eindigde, mocht Babyboy een wens doen. Natuurlijk wenste Bas – als docent – dat alle studenten plezier zouden hebben op school en hun best zouden doen. Hij kreeg een lolly en ik – als babysitter – een handvol ‘voor als hij moet huilen’.
Nu hij stil en zoet was, werd Babyboy gedoucht met een fles water – een Oegandese traditie – wat een schone start en geluk voor het nieuwe jaar symboliseert.
Tot slot klonk “Lang zal hij leven”. Iedereen volgde ons: we klapten in onze handen en verplaatsten ons gewicht van links naar rechts. Iemand merkte lachend op:
“Ach ja… jullie Nederlanders, zelfs jullie muziek is gestructureerd.”
P.S. Een jarige wordt vaak ‘babyboy’ of ‘babygirl’ genoemd in Oeganda, dat was niet om Bas belachelijk te maken
P.P.S. Het nummer waar we op gedanst hebben is van Romeo Odong – Pililili Yoo Leng
P.P.P.S. Volg ons nu ook op Instagram acholiland.journal voor meer sfeerimpressies!
(Mariska Bouterse)
