Vluchtelingen: een geschenk voor ons

bamboefluitDe avond is nog niet begonnen of de arabeske melodieën dansen door de balzaal van het parochiecentrum. Gespeeld op een Ney, een millennia oude, traditionele fluit uit het Midden-Oosten die Mohsen Kosbakthi zelf gemaakt heeft van een bamboestok uit het tuincentrum. Diaken Rob van Uden neemt ons aan het begin van de avond mee in het Bijbels verleden en laat zien dat de Joden en ook wij, Christenen, een lange traditie van vluchten, ballingschap en vervolging kennen. En hoe we keer op keer de weg terugvonden. Van het verleden naar het heden. Paus Franciscus noemt de vluchteling zelfs een geschenk; een mogelijkheid om nieuwe culturen en andere godsdiensten te leren kennen.

Een concrete invulling daaraan geeft Annemie Kessels, aansturende kracht van de vrijwilligers van Stichting Nieuwkomers afdeling Rijen. In trajecten van anderhalf jaar begeleiden zij statushouders, i.e. vluchtelingen met een verblijfsvergunning, van het AZC naar een woning en vanuit een woning naar de maatschappij. Ze helpen de statushouders met het invullen van contracten, het zoeken naar informatie en het contacteren van de juiste instanties. Daarnaast zijn ze aanspreekpunt voor zo ongeveer alles. Variërend van zware depressies tot problemen met gezinshereniging tot angst voor het ophangen van een lamp. Groot of klein, zij zijn er.

Vluchteling en statushouder blijven toch ver-van-je-bedtermen, abstracte begrippen uit het nieuws. Tot je het verhaal van Ahmad Kurdi hoort. Vol trots vertelt hij over zijn Syrië: haar geschiedenis, schoonheid en rijkdommen. Over zijn leven in Damascus, waar hij werkte bij de Kamer van Koophandel, een mooi huis en een leuke vriendin had. En over mei 2011, vijf maanden voor de geboorte van zijn zoontje Omar. De maand dat de oorlog begon. Dan begint de nachtmerrie. Hij verliest zijn baan, zijn huis wordt platgebombardeerd en zijn visumaanvragen naar de Golfstaten worden geweigerd. Een vlucht naar Egypte is dan nog de enige uitweg. Uiteindelijk belandt hij in Nederland. Momenteel is hij aan het inburgeren. Daarna wil hij doorleren en hier een leven opbouwen. Hoe voelt hij zich? “Stress, altijd stress. Stress om familie, om mijn land, om alles.” Wat hij aan Nederland dan zo waardeert? “Rust, glimlachende mensen, een vriendelijk hallo.” Dan is het één over tien. Ahmad loopt gauw even naar de keuken om een glaasje water te halen, het is immers middenin de Ramadan. Wat hij nog per se wil zeggen? “Nederland, dank je wel.”
Jens Peter Frankemölle

vluchteling-2-klein
vluchteling-1-klein
vluchteling-3-klein