Pastor Simon Kuyten 50 jaar priester

04 juni 2020, door Webmaster PHG

Simon Kuyten kijkt terug op zijn gouden priesterjubileum

Feest vieren doet hij pas in september

De kerk, dat zijn wij samen! Het is een uitspraak die Simon Kuyten vele jaren geleden deed. Een uitspraak waar hij nog steeds achter staat. Dit motto vormt de rode draad door zijn priesterleven dat nu al vijftig jaren telt. Een gouden jubileum dus. Het ‘samen kerk zijn’ kwam in de jaren zeventig op en Simon voelde zich binnen die kerk dan ook prima thuis. Hoewel hij het op 78-jarige leeftijd wat rustiger aan doet, staat hij nog wel volop in de maatschappij. In een artikel dat zowel in Weekblad Gilze & Rijen als in Weekblad Dongen verschijnt – Simon is in beide parochies actief – kijkt hij terug én vooruit. Uitgebreid feest vieren doet hij overigens pas in september.

Door Brigitte Laurijsen

Simon Kuyten is vijftig jaar priester en staat letterlijk in het zonnetje

Simon Kuyten woont sinds tien jaar in de Schoolstraat in Dongen, maar daar komt hij oorspronkelijk niet vandaan. Hij is geboren in Delft, om precies te zijn op 24 februari 1942. Zo’n tien jaar later verhuisde hij met zijn ouders naar Rotterdam, waar zijn vader een schoenenzaak had. Simon was de oudste in het gezin. Na hem kwamen een broer en twee zussen. Of hij is opgegroeid in een ‘gelovig nest’? Simon antwoordt: ,,Dat denk ik wel’’. Om er even later achteraan te zeggen dat hij door zijn ouders nooit ‘gepusht’ is.

Missionaris
Wanneer aan Simon wordt gevraagd naar zijn motivatie om priester te willen worden, verschijnt een glimlach op zijn gezicht. ,,Eigenlijk wilde ik missionaris worden’’, vertelt hij. Waarom hij dat niet is geworden, legt hij later in het gesprek uit. Het idee om missionaris te worden ontstond al op jonge leeftijd. Toen hij op school had laten weten wat hij wilde worden, stond er niet veel later ‘iemand’ bij Simon op de stoep met de vraag of zijn vader thuis was. Die ‘iemand’ bleek een Montfortaan die over Simons toekomstplannen vertelde. Toen vader Kuyten dat hoorde, zei hij tegen zijn zoon: ,,Zorg maar dat je wat studeert’’.

Studeren
Simon luisterde naar zijn vader. Hij ging eerst naar het gymnasium en nadat hij dat met succes had afgerond studeerde hij Filosofie en Theologie met specialisatie Catechese. In 1964 deed hij zijn intrede bij de Paters Montfortanen, een congregatie die hem nog steeds ‘lief is’. Dat hij bij de Montfortanen terecht kwam, was overigens toeval. Het was immers een Montfortaan die in Rotterdam aan de deur kwam. Missionaris werd Simon overigens niet. Dat liet zijn gezondheid niet toe, aldus de K.N.O.-arts die hij in zijn jeugd vaak bezocht. Simon luisterde naar de dokter.

Priesterwijding
Geen missionaris in de buitenlucht dus, maar wel priester. Simon Gerardus Kuyten, zoals hij voluit heet, werd op 10 mei 1970 priester gewijd in de Michaël en Clemenskerk in de wijk Charlois in Rotterdam, door monseigneur Lambert van Kessel. Door deze Montfortaan werd ook een klasgenoot van Simon priester gewijd. Zij waren als enige twee van twaalf oorspronkelijke klasgenoten over. De andere tien kozen een andere carrière, met een gezin, maar Simon heeft altijd achter zijn keuze gestaan.

Montfortanen
Simons werk als pastor begon op 1 september 1970 bij de Montfortanen in Tilburg, die daar op dat moment nog geen echte kerk hadden. De Montfortparochie in de wijk Stokhasselt kreeg die pas in 1971. Hoewel Simon het in Tilburg prima naar zijn zin had, vond hij het in 1980 tijd voor een andere werkplek. Een andere parochie dus. Hij keek rond en hoorde dat er in de Paulusparochie in Dongen een ‘vacature’ was. Simon ging in gesprek en op 1 september 1980, exact tien jaar na zijn startdatum in Tilburg, begon hij in de Pauluskerk.

Welkom in de Paulus!
Het vertrek van Huub Schumacher en Bas Rentmeester van Dongen naar Rijen bracht met zich mee dat in Dongen naar opvolging moest worden gezocht. Die opvolging kwam er in de persoon van Simon Kuyten. Enkele Paulusparochianen besloten vóór zijn komst ‘stiekem’ in Tilburg te gaan kijken wie hun nieuwe priester zou zijn. Simon vertelt hierover: ,,Ze wilden weten wat voor knaap dat was’’. In de Pauluskerk werkte Simon Kuyten aanvankelijk samen met Piet van der Thiel en later met Gerard Oostveen. ,,We waren echt een team’’, vertelt hij over de samenwerking met Gerard, die ook nog eens ‘een goede zanger’ was.

Deken

In 1988 werd aan Simon Kuyten gevraagd of hij deken wilde worden, teamleider van parochies in een gebied dus. In een gesprek met Mgr. Ernst, bisschop van Breda, stelde Simon als voorwaarde dat hij dan wel in het weekeinde in de Paulusparochie mocht blijven werken. ,,Ik wilde niet los van de basis’’, geeft hij als uitleg. De Pauluskerk waar hij met veel plezier heeft gewerkt, is in 2003 gesloten, maar het gebouw staat er nog wel. Simon is tot 2007 op diverse plaatsen deken geweest, maar bleef actief binnen het samenwerkingsverband van de parochies Dongen en Klein Dongen – Vaart en Heilige Geest, een samenwerkingsverband waar hij overigens heel blij mee was.

InspiratieEen vraag over inspiratie mag niet ontbreken. Waar haalt Simon Kuyten zijn inspiratie vandaan? Hij vertelt: ,,Ik haal mijn inspiratie uit het Evangelie’’. Welk deel uit het Evangelie spreekt hem het meest aan? Simon noemt de tekst die hem het meest lief is: ,,Ik ben de weg, de waarheid en het leven’’. Hij vervolgt: ,,Jezus is de weg die ik wil volgen’’. Met deze uitspraak komt ook Maria, de moeder van Jezus ter sprake, aangezien Maria voor de Montfortanen erg belangrijk is.

Bij de eeuwenoude plataan in de Schoolstraat in Dongen

Emeritaat en huidige taken
Ondanks het feit dat Simon in 2007 met emeritaat is gegaan, bleef hij actief binnen de parochies, al is het dan in mindere mate. Zijn werkzaamheden beperkten zich tot liturgie en huwelijksvieringen. Tegenwoordig worden de huwelijken gesloten door Rob van Uden en Joost de Bont. Liturgie verzorgt hij nog wel. Over zijn andere huidige taken vertelt Simon onder meer: ,,Ik geef geestelijke begeleiding aan de Norbertinessen in Oosterhout en aan de Zusters Franciscanessen van de Heilige Familie in Dongen’’.

Aan het werk
Dat Simons aanwezigheid nog steeds op prijs wordt gesteld, blijkt wel uit het feit dat aan het begin van het weekbladinterview zijn telefoon gaat. Hij wordt opgeroepen. Hoe lang duurt het interview? We nemen voor de zekerheid anderhalf uur de tijd, aangezien over vijftig jaar priester zijn heel wat valt te vertellen. Ook moeten na afloop van het gesprek ook nog enkele foto’s worden gemaakt. Daarvoor gaan we naar buiten. Hoewel het appartementengebouw waar hij woont een lift heeft, kiest hij ervoor om de trap te nemen. Dat doet hij naar beneden meestal.

De Plataan
Simon woont met veel plezier in appartementengebouw De Plataan dat nauw verbonden is met de Zusters Franciscanessen. Als het aan hem ligt, is dit zijn laatste woonadres. De betekenis van de naam ‘De Plataan’ is snel gevonden: tegenover het appartementengebouw staat een boom van een enorme omvang. Het blijkt inderdaad een plataan en hij staat er al zo’n tweehonderd jaar. Op de zonnige dag biedt hij schaduw, zoals duidelijk te zien is wanneer Simon Kuyten er onder poseert voor een foto. Een andere foto wordt gemaakt met het gebouw ‘De Plataan’ als achtergrond. Daar staat de jubilerende priester letterlijk in het zonnetje.