Paars of Wit?

25 oktober 2016, door Webmaster PHG

Wit is in de liturgie de kleur van Christus’ verrijzenis. Paars daarentegen is de kleur van droefheid.
De liturgische kleur wit past helemaal bij het feest van Allerheiligen. Paars zou beter passen bij Allerzielen, de gedachtenis van de overledenen waarbij gevoelens van verdriet onvermijdelijk zijn. Waar kiezen we voor wanneer we onze dierbare overledenen gedenken?
Veel wit met een beetje paars? Of veel paars met een beetje wit?
Natuurlijk geloven wij en willen we ook graag geloven dat onze dierbare overledenen eeuwig gelukkig zijn, dat zij wonen in het Licht van Christus. Zij zijn heiligen in de hemel.
Maar één heilige in de hemel betekent wel veel verdrietige mensen op aarde.
We drukken in onze Nederlandse taal een groot stuk geloof uit als we van een dode zeggen: “Hij is overleden, hij is over het lijden heen; aan de andere kant gekomen, waar geen lijden meer is. Waar de Heer, die het verdriet niet ontkent, de tranen wegwist uit onze ogen.”
Hij zegt: “Gij zijt nu wel bedroefd, maar wanneer Ik u zal terugzien zal uw hart zich verheugen en die vreugde zal niemand u kunnen ontnemen.”
 Als we op zondag samenkomen in de kerk zeggen we vaak de hoopvolle woorden: “Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen; ik geloof in de verrijzenis van het lichaam, en het eeuwig leven.” Tegelijkertijd mag er gerust plaats zijn voor verdriet. Laat niemand ons dat verdriet ontnemen, want tenslotte is het verdriet de brug die ons met een overledene verbindt.
Als we dat verdriet maar niet gaan koesteren. Wij mogen verdriet hebben, maar het verdriet mag ons niet hebben. Het paars mag geen bezit van ons nemen. Wij mogen best verdriet hebben, als het wit uiteindelijk maar de overhand krijgt.
Pastor Joost de Bont