Gracias

20 februari 2019, door Webmaster PHG

We geven een kind speelgoed. Dat begint er met veel plezier mee te spelen, urenlang, steeds opnieuw en iedere keer ontdekt het nieuwe dingen. We geven iemand een bos bloemen en de ontvanger schikt het boeket zorgvuldig en zorgt er goed voor. Een mooier dankjewel kunnen we ons als gever niet indenken. De bloemen, het speelgoed worden aanvaard. Danken is kijken, luisteren, voelen, ruiken, in de hand nemen, verwonderen. We laten het geschenk tot z’n recht komen, we maken het ons eigen.
Leven in dankbaarheid is ons leven als een geschenk aanvaarden en tot z’n recht laten komen. Ons leven niet verdelen in een deel wat we als goed ervaren en willen (laten) zien en een deel wat we het liefst zouden willen verbergen. Kunnen we kiezen voor dankbaarheid?
In de Veertigdagentijd mogen we tijd vrij maken om stil te worden. Stilte inbouwen bij alles wat we doen. Stilte als een kleine ruimte die ontstaat door even te wachten met reageren op wat er in ons leven gebeurt. De stilte van een ademhaling voordat we spreken, voordat we doen. In die stilte komt er ruimte tussen onszelf en al onze gedachten en gevoelens. Ruimte die vrijkomt voor God, waarin we niet meer alleen zijn. Ruimte die ons vrijheid geeft.
Veertig dagen om dankbaarheid te laten groeien in ons doen en laten. Gracias zeggen ze in Spanje en daar klinken onze woorden gratis, gracieus en gratie in door. Veertig dagen voor een leven met een andere kleur: als een geschenk, lichter en milder.
Edith Hertog, pastoraal werkster