Jan Voeten 25 jaar priester

Op 18 mei  was het precies 25 jaar geleden dat Jan Voeten tot priester werd gewijd. Dit jubileum wordt op zondag 22 mei gevierd in de Maria Magdalenakerk in Rijen.

In dit artikel kijkt Jan Voeten terug op de afgelopen 25 jaar. Ook vertelt hij hoe het hem tot nu toe in de parochies Dongen en Klein Dongen-Vaart en Heilige Geest is bevallen.

Het interview ter gelegenheid van het zilveren jubileum vindt plaats in exact dezelfde ruimte als het eerste interview voor het parochieblad, nu vier jaar geleden. In de ruimte is weinig veranderd. Het enige persoonlijke is een knutselwerk met sterren van de kinderen van de kindernevendienst dat Jan bij zijn afscheid in de Bethlehemparochie in Breda heeft gekregen. Jan vertelt dat hij zelf nooit iets persoonlijks toevoegt: "Soms zet iemand anders wel eens een plantje neer in mijn kamer, meer niet’’.

Vergeet-mij-nietjes

Toen Jan in 2007 aantrad, woonde hij nog steeds in Breda. Hij was wel van plan om te verhuizen naar Rijen, maar de woning moest een tuin hebben om ‘in de grond te kunnen wroeten’. Een huis met een tuin heeft Jan gevonden in de Willem Alexanderhof. Over het wroeten in de tuin vertelt hij: "Ik heb gisteravond de vergeet-mij-nietjes staan sproeien. En in mijn tuin staat een mooi sierappelboompje”.

Jubileumviering

Jan kijkt met plezier uit naar de jubileumviering. Zenuwachtig is hij niet. "Het voelt een beetje als een verjaardag. Aangezien ik nu 61 ben, is het een van de laatste keren dat ik een jubileum kan vieren”.

Het thema van de viering is nog niet bekend, maar de evangelielezing al wel. Het is de lezing waarin Jezus zegt: "Ik ben de weg, de waarheid en het leven”. Met die tekst en met de tekst ‘In het huis van mijn vader is ruimte voor velen’ kan Jan Voeten wel vooruit.

Hoewel de viering in de Maria Magdalenakerk plaatsvindt,  is de dienst voor beide parochies bedoeld. Gevraagd naar zijn eigen wensen voor de viering antwoordt Jan: "Niet te lang! Feestelijk. En ik hoop dat er meerdere koren zij”.

Wekelijkse vieringen

Gevraagd naar wat hij qua werk het liefst doet, vertelt Jan: "De wekelijkse liturgie. Dat geeft een sfeer van kalmte. Dan heb ik zelf meer inbreng”.

Op de vraag hoe hij zich normaalgesproken op vieringen voorbereidt, antwoordt Jan: "Door te kijken naar de lezingen, de actualiteit, het weer. Maar ook naar wat er met mijzelf aan de hand is”. Hiermee doelt Jan op de depressieve klachten die hij heeft gehad. Hij ervaart dat mensen zichzelf wat dat betreft in hem herkennen.

To-do-lijstjes

Gevraagd naar wat hij het moeilijkst vindt, antwoordt Jan: "Eindeloos vergaderen! En praktisch organiseren. Ik werk met to-do-lijstjes. Vrouwen kunnen multi-tasken. Ik heb wel eens gezegd: De doorsnee huisvrouw is beter in staat een parochie te runnen”.

Praktisch organiseren mag hem dan niet goed af gaan, met moderne apparatuur kan hij prima overweg. De computer neemt een prominente plaats in zijn werkkamer in. Vijfentwintig jaar geleden was e-mail nog een onbekend begrip, maar nu is het eerste wat Jan ’s morgens doet zijn e-mail checken en meteen beantwoorden. Ook met de mobiele telefoon kan hij overweg, maar hij is er niet aan verslaafd. Jan heeft het omgaan met die apparatuur natuurlijk wel moeten leren: "Het eerste e-mailtje dat ik ontving, was van een volwassene die gedoopt wilde worden. Er stond geen telefoonnummer in. Toen zei iemand ‘dan mail je toch terug!”

Terugblik

Jan is 61 jaar geleden geboren in Roosendaal in West-Brabant. Hij heeft een universitaire theologiestudie gevolgd in Nijmegen. Toen hij thuis vertelde dat hij priester wilde worden, zei zijn vader: ,,Waarom word je geen dokter? Dat verdient veel beter’’.

Los van het feit dat Jan graag priester wilde worden, was dat sowieso geen optie. "Daar heb je scheikunde voor nodig en dat was mijn sterke kant niet!’’, licht hij toe.

Na zijn priesteropleiding heeft Jan altijd in het basispastoraat gewerkt.

Gevraagd naar veranderingen in de afgelopen vijfentwintig jaar, vertelt Jan: "Je verandert zelf. Je schuift op in generatie’’.

Van plan hier te blijven

Toen Jan in Breda ging werken, vertelde hij dat hij niet van plan was om daar tot zijn vijfenzestigste te blijven. Op de vraag of hij hier wel zolang blijft, antwoordt Jan: "Ik ben hier wel met dat idee gekomen en dat is niet veranderd sinds ik hier ben’’.

Over bijzondere ervaringen in de parochies waar hij nu werkt, vertelt hij: "Aan Molenschot vind ik St. Anneke bijzonder. Een combinatie van kermis, jaarmarkt en bedevaart. Hulten heeft een mooie, sobere kerk. Het is een jonge kerk van na de oorlog. Rijen heeft een bijzondere feestavond voor vrijwilligers. Bij Dongen met de Laurentiuskerk denk ik onmiddellijk aan het koor en het enthousiasme van Frans Bullens. Dongen-Vaart heeft charme. De Hubertuskerk heeft mooie glas-in-lood-ramen en er is een eigen kerkhof met mooie bomen’’.

Jan vertelt dat hij nog regelmatig contact heeft met zijn Bredase collega Frans Verkleij, maar de Bethlehemparochie heeft hij eigenlijk niet echt gemist. Hoewel…toch wel een beetje. "Bij het versturen van de uitnodigingen dacht ik aan bijzondere dingen die ik met mensen heb meegemaakt’’, vertelt Jan.

Vervelendst

Wat hij het vervelendst vindt wanneer hij terugkijkt op de afgelopen vijfentwintig jaar? Daar hoeft Jan Voeten niet lang over na te denken: "Seksueel misbruik!’’

Hij heeft er niet persoonlijk mee te maken gehad, maar hij heeft in zijn loopbaan wel iemand opgevolgd die er later van is beschuldigd.

Vertrouwen

Op de vraag wat hij het leukst vindt aan zijn werk, antwoordt Jan Voeten: "Het vertrouwen dat je zomaar van mensen krijgt. Dat iemand het gevoel heeft ‘ik moet het aan iemand kwijt en daar kan ik het kwijt’. Dat vind ik wel een hele mooie kant aan het werk’’.

Door Brigitte Laurijsen